0

Un conto ilustrado

Xa sabemos como comeza a nosa historia e cales parece que van ser algúns dos seus personaxes máis importantes. Se vos preguntabades como serían Max e Valeria, aquí volos presentamos, cortesía da rapazada de 4º A e 4º B do Ceip de Lamas de Abade, a quen correspondeu este ano encetar a incerta aventura do Conto Viaxeiro.

Max

Aquí temos a Max, atemorizado polos sucesos estraños que acontecen no seu barrio.

Valeria

E esta é Valeria, a súa veciña e mellor amiga, ademais de narradora desta historia.

0

Que facemos nun conto viaxeiro?

Pois moitas cousas. A ver… analizamos sisudamente a construción de personaxes, a conta, por exemplo, de Súper Pataca (e de paso descubrimos que Súper Pataca e moit@s outr@s tamén falan galego, e que nos encanta; dámoslle á cabeciña para construír historias disparatadas e vemos que a nosa cidade está chea de lugares marabillosos onde situar eses relatos, e que a nosa lingua e a nosa tradición oral nos ofrecen un mundo de recursos para soñar as máis fantásticas aventuras. Con todo, o máis importante é que rimos, rimos moito, a verdade. E aínda facemos moitas máis cousas, pero seguiremos contándoas nos vindeiros días.

0

Comezamos!!

_DSC8894

O pequeno Max era un neno que facía karate. Polas noites tiña medo de que lle viñesen atracar a casa porque estes días estaban a pasar cousas raras no seu barrio.

Ah, perdoádeme! Non me presentei. Eu son Valeria. Vivo en fronte de Max e el é o meu mellor amigo. Quere investigar o que pasa no noso barrio porque é un pouco fanático da investigación. 

Con estes dous veciños deu comezo a un novo conto viaxeiro a rapazada de 4º A e B do colexio Lamas de Abade. Tan ben traballaron que xa devecemos por saber máis sobre as aventuras e as investigacións de Max e Valeria. Seguro que mañá en Vite nos han adiantar algo…

0

Un corazón de vento

19sesión-6O Médico abriulle a boca e nese momento saíu unha música heroica: turururu ruruuuu!

Rosa sacou a xoia cun brazo articulado de metal. A xoia tiña forma de corazón cun rubí no centro (claro, é un dos órganos máis importantes do corpo, pensou Rosa). Descubriu que se podía abrir. Cando o abriu, un refacho de vento saíu dela. Pechouna. 

Cunha carreta abandonada e a cabeza da planta, Rosa e o médico construíron unha moto e nela ela foron buscar o Nené Choromica. 

Despois de pasar polo país de Pataca e xamón, atopárono.-Onde está a xoia?- pregúntalles.

Tiñamos pendente publicar o fragmento creado nesta penúltima sesión de Conto viaxeiro en Fontiñas, que deu para mooooito, como vedes. E seguro que tedes ganas de saber como acaba, non? Pois imos deixarvos coa intriga de novo ;) Nuns días teremos o conto xa montado e poderedes coñecer o final! Mentres, podedes imaxinar o voso propio final e deixárnolo nos comentarios!

0

E agora?

18sesión-25De novo convertida en Rosa Superheroína comezou a tusir ata cuspir a cabeza da planta carnívora. Entón pediulle ao médico, que aínda estaba alí, que lle axudase a abrir a boca da planta para sacar a xoia. 

Xa estamos rematando a historia, o luns no Colexio San Jorge Rosa conseguiu por fin a ansiada xoia máxica do poder da respiración, que fará agora? Estamos no momento máis emocionate da historia, así que a ver como continúan o conto na próxima sesión, que ha de ser o próximo venres en Fontiñas.

Por certo, aquí  tedes o debuxo escollido da sesión do luns.